اگر تا به حال به قفسه خواربارفروشی خیره شده اید و فکر کرده اید که چرا آن شیشه ترشی یا قرص نان بعد از ماه ها در قفسه کپک نمی زند، احتمالاً به مواد نگهدارنده فکر کرده اید. من دهه گذشته را در این فضا گذرانده‌ام - یک شرکت تامین کننده مواد نگهدارنده که با مارک‌های مواد غذایی، سازندگان محصولات مراقبت از پوست، حتی برخی از نوشیدنی‌های صنایع دستی کار می‌کند - و بیایید واقعی باشیم، وقتی به مردم می‌گویم که چه کار می‌کنم، نیمی از زمان اولین سوال آنها چیزی شبیه به این است: "صبر کنید، این مواد نگهدارنده برای محیط زیست مضر هستند، درست است؟" این یک سوال منصفانه است! برای مدت طولانی، این روایت وجود دارد که همه افزودنی‌های مصنوعی یا آزمایشگاهی ذاتاً محیط‌زیست را تخریب می‌کنند، اما واقعیت بسیار ظریف‌تر است. امروز، من می‌خواهم تأثیرات واقعی زیست‌محیطی استفاده از مواد نگهدارنده را بشکنم، افسانه‌هایی را که در اطراف وجود دارد را فراخوانی کنم، و آنچه را که برای مسئول نگه داشتن همه چیز انجام می‌دهیم به اشتراک بگذارم.
اول از همه، بیایید یک چیز را واضح بگوییم: مواد نگهدارنده روند جدیدی نیستند. هزاران سال است که انسان ها از چیزهایی مانند نمک، سرکه و حتی عسل برای جلوگیری از فاسد شدن غذا استفاده می کنند. نسخه‌های مصنوعی که اکنون استفاده می‌کنیم (مانند سوربات پتاسیم یا بنزوات سدیم) در قرن بیستم به وجود آمدند، زیرا سیستم‌های غذایی تغییر کردند. ما دیگر غذا را برای یک خانواده در زمستان نگهداری نمی کنیم - ما آن را به سراسر جهان ارسال می کنیم، ماه ها آن را ذخیره می کنیم و آن را برای میلیاردها نفر در دسترس قرار می دهیم. بنابراین این افزودنی ها فقط برای ماندگاری نیستند. آنها بخش بزرگی از کاهش ضایعات مواد غذایی هستند. سازمان ملل می‌گوید سالانه حدود 1.3 میلیارد تن مواد غذایی هدر می‌رود و بسیاری از آن ناشی از فساد است. بدون مواد نگهدارنده، این تعداد بسیار بیشتر خواهد بود، که اثرات زیست محیطی بدتری خواهد داشت، مانند زمین های بیشتری که برای مزارع پاک می شود، آب بیشتری برای پرورش مواد غذایی که فقط پوسیده می شوند، استفاده می شود. این زاویه مهمی است که اکثر مردم آن را از دست می دهند.
اما این بدان معنا نیست که مواد نگهدارنده ردپای محیطی صفر دارند. بیایید به دو حوزه بزرگ بپردازیم: تولید، و پایان عمر (به این معنی که چه اتفاقی می‌افتد وقتی آن مواد نگهدارنده در زهکشی شسته می‌شوند یا در محیط قرار می‌گیرند).
از تولید شروع کنید، زیرا این همان جایی است که مقدار زیادی از "هزینه" اولیه وارد می شود. از نگهدارنده های معمولی مانند سوربات پتاسیم استفاده کنید، که ما در هر دو شکل غذایی و اسیدی عرضه می کنیم. وقتی برای اولین بار وارد این کار شدم، فکر می‌کردم تمام سوربات‌های پتاسیم به یک روش ساخته می‌شوند، اما نه، برخی از آنها به صورت مصنوعی از نفت ساخته می‌شوند که دارای ردپای کربن بزرگی است. این فرآیند از انرژی، معمولاً از سوخت‌های فسیلی، برای تبدیل آن روغن به اسید سوربیک استفاده می‌کند که تبدیل به سوربات پتاسیم می‌شود. سپس تصفیه، بسته بندی، حمل و نقل وجود دارد - همه این مراحل جمع می شوند. آن را با نگهدارنده های طبیعی مقایسه کنید؟ صبر کنید، نه، صبر کنید، حتی موارد طبیعی نیز تأثیرات تولیدی دارند. ناتامایسین، یک ضد قارچ طبیعی را که ما می فروشیم، مصرف کنید. این از طریق تخمیر ساخته می شود، بنابراین از مواد اولیه آلی (مانند قندهای ذرت یا چغندر) برای تغذیه باکتری های تولید کننده آن استفاده می شود. این به معنای استفاده از زمین برای رشد آن مواد اولیه، آب برای تخمیر و ضایعات حاصل از فرآیند است. فقط به این دلیل که طبیعی است، «تاثیر صفر» نیست.
سپس بنزوات سدیم، یکی دیگر از مواد نگهدارنده فوق العاده رایج وجود دارد. بیشتر بنزوات سدیم نیز مصنوعی است و از تولوئن (مشتقات نفتی) و هیدروکسید سدیم ساخته شده است. تولید در اینجا نیاز به حرارت بالا و پردازش شیمیایی دارد که باز هم به استفاده از سوخت فسیلی مربوط می شود. اما صبر کنید، راه هایی برای پایدارتر کردن این مواد نگهدارنده وجود دارد. من با تولیدکنندگانی کار کرده‌ام که برای خطوط تولید به انرژی‌های تجدیدپذیر روی می‌آورند یا از جریان‌های زباله از صنایع دیگر به عنوان خوراک استفاده می‌کنند. به عنوان مثال، اکنون مقداری سوربات پتاسیم از ضایعات فرآوری میوه ساخته می شود که نیاز به نفت جدید یا حتی زمین های کشاورزی جدید را کاهش می دهد. این یک تغییر دهنده بازی است، اما هنوز استاندارد صنعت نیست.
حال، بخش بزرگ دیگر: بعد از استفاده از نگهدارنده چه اتفاقی می افتد. بیشتر اوقات، مواد نگهدارنده در غذا در طول هضم تجزیه می شوند، درست است؟ اما هنگامی که آنها از زهکشی کارخانه های فرآوری مواد غذایی یا افرادی که بسته بندی مواد غذایی را شستشو می دهند، شسته می شوند، از آنجا وارد سیستم های آب می شوند. بیایید ابتدا در مورد بنزوات سدیم صحبت کنیم. مطالعات نشان داده است که در برخی از تصفیه خانه های فاضلاب، اگر کارخانه برای تجزیه کامل آن مجهز نباشد، مقدار کمی بنزوات سدیم می تواند باقی بماند. اما نکته اینجاست که وقتی بنزوات سدیم با کلر (که بسیاری از کارخانه‌های تصفیه آب از آن برای ضدعفونی کردن استفاده می‌کنند) واکنش می‌دهد، می‌تواند مقادیر کمی بنزن، یک سرطان‌زای شناخته‌شده، تشکیل دهد. این یک نگرانی معتبر است، اما توجه به این نکته مهم است که این فقط در شرایط خاص اتفاق می‌افتد و اکثر تصفیه خانه‌های مدرن فرآیندهای خود را برای جلوگیری از این واکنش تنظیم کرده‌اند.
سوربات پتاسیم در اینجا بسیار کمتر سردرد است. به راحتی در آب، خاک و حتی بدن انسان تجزیه می شود. در واقع، مطالعات نشان می‌دهد که آن را به اسیدهای چرب متابولیزه می‌کند، که اساساً همان اسیدهایی هستند که بدن شما برای انرژی استفاده می‌کند. به همین دلیل است که به طور کلی توسط FDA به عنوان ایمن (GRAS) شناخته می شود. آن را با برخی از نگهدارنده‌های قدیمی‌تر، مانند پارابن‌ها (اگرچه در لوازم آرایشی رایج‌تر هستند) مقایسه کنید، که مشخص شده است برای مدت طولانی‌تری در محیط باقی می‌مانند. ناتامایسین نیز به سرعت در نور خورشید و خاک تجزیه می شود - ما آزمایش هایی را با پودر ناتامایسین درجه غذایی خود انجام داده ایم و ظرف چند روز از خاک کشاورزی پاک می شود، بدون تجمع باقیمانده.
اما صبر کنید، بیایید وانمود نکنیم که هنوز مشکلاتی وجود ندارد. بسیاری از مخالفت ها با مواد نگهدارنده ناشی از استفاده بیش از حد است. برخی از برندها بیشتر از آنچه نیاز دارند مواد نگهدارنده اضافه می کنند، فقط برای افزایش ماندگاری تا حد ممکن، که به این معنی است که بیشتر از آنچه لازم است در سیستم های آبی به پایان می رسد. اینجاست که تامین کننده بودن وارد بازی می شود - ما فقط محصول را ارسال نمی کنیم. ما با مشتریان خود (مارک های مواد غذایی، شرکت های مراقبت از پوست و غیره) کار می کنیم تا حداقل دوز موثر را پیدا کنیم. به عنوان مثال، هنگامی که ما مواد نگهدارنده سوربات پتاسیم درجه غذایی خود را می فروشیم، اطلاعاتی را در مورد اینکه دقیقاً چه مقدار برای محصولات مختلف مورد نیاز است ارسال می کنیم: ترشی ها ممکن است 0.1٪ برای جلوگیری از کپک زدن نیاز داشته باشند، در حالی که نوشابه ممکن است حتی به کمتری نیاز داشته باشد. به این ترتیب، برندها محصولات خود را بیش از حد بارگذاری نمی کنند و به بار زیست محیطی غیرضروری کمک نمی کنند.
یکی دیگر از مواردی که اغلب نادیده گرفته می شود، بسته بندی خود مواد نگهدارنده است. بسیاری از مواد نگهدارنده در بشکه ها یا کیسه های پلاستیکی وجود دارند که می توانند به زباله های پلاستیکی اضافه کنند. ما در چند سال گذشته تغییری ایجاد کرده‌ایم تا ظروف قابل استفاده مجدد فله‌ای را برای مشتریان عادی خود یا بسته‌بندی 100% قابل بازیافت برای سفارش‌های کوچکتر ارائه دهیم. ما همچنین با شرکت‌هایی همکاری می‌کنیم که بسته‌بندی‌های پلاستیکی مستعمل را پس می‌گیرند و آنها را در ظروف محصول جدید بازیافت می‌کنند، که این امر میزان پلاستیکی را که به محل دفن زباله می‌رود کاهش می‌دهد.
حالا بیایید در مورد جایگزین صحبت کنیم، زیرا این روی دیگر سکه است. بسیاری از برندها برای جلوگیری از رپ بد مواد مصنوعی به سمت نگهدارنده‌های «طبیعی» روی می‌آورند، اما این مواد همیشه برای محیط‌زیست بهتر نیستند. به عنوان مثال، برخی از روغن‌های ضروری که به عنوان نگهدارنده استفاده می‌شوند (مانند روغن آویشن یا روغن رزماری) برای رشد به مقدار زیادی آب و زمین نیاز دارند و فرآیند استخراج انرژی زیادی مصرف می‌کند. مطالعات نشان داده اند که ردپای کربن برخی از نگهدارنده های طبیعی در واقع بالاتر از بنزوات سدیم یا سوربات پتاسیم است، زیرا ورودی های کشاورزی و حمل و نقل دارند. این یک چیز سیاه و سفید "بد مصنوعی، خوب طبیعی" نیست - باید به کل چرخه زندگی نگاه کنید.
من هم می خواهم در اینجا شفاف باشم. مواد نگهدارنده ای وجود دارند که مشکلات زیست محیطی واقعی دارند. مواد قدیمی و ممنوعه مانند تریکلوزان (که در صابون ها استفاده می شد) برای آبزیان پایدار و سمی هستند. اما اینها دیگر برای غذا یا حتی بیشتر محصولات مراقبت شخصی استفاده معمولی ندارند. مواد نگهدارنده ای که ما عرضه می کنیم مانند بنزوات سدیم CAS 532 32 1، نگهدارنده های مواد غذایی ما بنزوات سدیم، نگهدارنده اسید پتاسیم سوربات برای غذا، همه آنهایی که حمل می کنیم، همگی توسط FDA و EFSA تنظیم می شوند، با محدودیت های شدید در استفاده که اثرات زیست محیطی آنها را به حداقل می رساند.
پس غذای آماده اینجا چیست؟ اثرات زیست محیطی مواد نگهدارنده دلیلی برای کنار گذاشتن کامل آنها نیست، به خصوص زمانی که نقش بزرگی در کاهش ضایعات مواد غذایی ایفا می کنند، که یک مشکل زیست محیطی بزرگتر است. اما آنها دلیلی برای عمدی بودن در مورد نحوه ساخت، استفاده و دفع این محصولات هستند.
در شرکت ما، ما دائماً در حال کار برای بهبود هستیم. ما در حال سرمایه‌گذاری در مشارکت با تولیدکنندگانی هستیم که 100% از انرژی‌های تجدیدپذیر برای خطوط تولید ما استفاده می‌کنند، در حال آزمایش ترکیب‌های نگهدارنده جدیدی هستیم که برای کار کردن به دوزهای کمتری نیاز دارند، و به هر مشتری که با آنها کار می‌کنیم نحوه استفاده مسئولانه از نگهدارنده‌ها را آموزش می‌دهیم. اگر برندی هستید که به دنبال تهیه مواد نگهدارنده موثر، ایمن و کم‌تأثیر ممکن است، ما اینجا هستیم تا با شما گفتگو کنیم، می‌توانیم شما را در محصولات خود راهنمایی کنیم، داده‌های چرخه عمر را به اشتراک بگذاریم و به شما کمک کنیم راه‌حل مناسبی برای نیازهای خود پیدا کنید.
صبر کنید، آخرین نکته برای پاک کردن یک افسانه رایج: بسیاری از مردم فکر می کنند نگهدارنده ها همان مواد افزودنی هستند که برای سلامتی شما مضر هستند. در حالی که برخی از افراد نسبت به برخی مواد نگهدارنده حساسیت دارند، اجماع علمی بر این است که مواردی که برای استفاده در غذا تایید شده اند، در صورت استفاده صحیح بی خطر هستند. این بدان معنا نیست که هیچ بحثی وجود ندارد، اما گفتگوهای زیست محیطی اغلب در بحث های بهداشتی گره می خورد، که مسائل واقعی را به هم می زند. وقتی صحبت از سیاره به میان می‌آید، در مورد انتشارات تولید، استفاده از آب، و نحوه حرکت این مواد شیمیایی در اکوسیستم‌ها است - نه فقط اینکه آیا برای خوردن آنها بی خطر هستند یا خیر.
با بازگشت به ضایعات مواد غذایی، لازم است دوباره تاکید کنیم: اگر یک قرص نان در عرض 3 روز کپک زد زیرا هیچ ماده نگهدارنده ای ندارد، آن قرص نانی است که از آب، کود، انرژی برای پختن غذا و نیروی کار کارگر استفاده کرده است، همه فقط برای اینکه در سطل زباله قرار بگیرد. مقدار ناچیز سوربات پتاسیم در آن نان (معمولاً کمتر از 0.1٪) کسری از هزینه زیست محیطی هدر دادن کل محصول است. این یک تعادل است، نه یک انتخاب بین "نگهدارنده های خوب" و "نگهدارنده های بد".
اگر در مورد محصولات خاصی که ما ارائه می‌دهیم کنجکاو هستید، خواه یک برند غذایی به دنبال بنزوات سدیم باشید یا یک سازنده مراقبت از پوست که به پودر ناتامایسین نیاز دارد، می‌توانید برای جزئیات بیشتر به سایت ما مراجعه کنید. ما همیشه خوشحالیم که به سؤالات مربوط به منابع، پایداری یا نحوه استفاده مسئولانه از محصولات خود پاسخ دهیم.
در پایان روز، همه ما می خواهیم انتخاب هایی داشته باشیم که برای مشتریانمان خوب باشد و برای سیاره زمین خوب باشد. نگهدارنده ها بخشی ضروری از سیستم غذایی مدرن ما هستند، اما این بدان معنا نیست که بتوانیم تاثیر آنها را نادیده بگیریم. ما متعهد به پیشروی در عرضه مسئولانه هستیم، و اگر کسب‌وکاری هستید که به دنبال همکاری با شریکی هستید که هم عملکرد و هم پایداری را در اولویت قرار می‌دهد، ما اینجا هستیم تا ارتباط برقرار کنیم.
مراجع:
- سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد. (2019). وضعیت غذا و کشاورزی 2019: حرکت رو به جلو در کاهش ضایعات و تلفات مواد غذایی. رم: فائو
- سازمان غذا و داروی آمریکا (2022). به طور کلی به عنوان پایگاه اطلاعیه های ایمن (GRAS) شناخته شده است: سوربات پتاسیم، بنزوات سدیم.
- سازمان ایمنی مواد غذایی اروپا (2021). نظر علمی در مورد ایمنی Natamycin به عنوان یک افزودنی غذایی. مجله EFSA، 19(6)، 6647.
- Zhang، Y.، و همکاران. (2020). اثرات زیست محیطی چرخه زندگی مواد نگهدارنده مواد غذایی مصنوعی در مقابل طبیعی. مجله تولید تمیزتر، 258، 120978.
- سازمان بهداشت جهانی. (2018). تشکیل بنزن در آب آشامیدنی از ضد عفونی بنزوات سدیم و کلر. ژنو: سازمان جهانی بهداشت